نشود فاش کسی آنچه میان من و توست

تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید

حالیا چشم جهانی نگران من و توست

گرچه درخلوت راز دل ما کس نرسید

همه جا زمزمه عشق نهان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ار نه

ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

این همه قصه فردوس و تمنای بهشت

گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل

هرکجا نامه عشق است ، نشان من و توست

سایه زآتشکده ی ماست فروغ مه و مهر

وه از این آتش روشن که به جان من و توست

لاهیجان

برایم در زمره ی کسانی هستی که

به قول نیما :

"یادت روشنم میدارد"

می دانم امشب آسمان با من حرفی دارد.

می دانم امشب چیزی را از درونم به رخم میکشد.

خوب می دانم چیزی را نشانم می دهد.

نقطه ای ...

نه فروغ...

نه پنج حرف

نه شش حرف

تنها نقطه ای...

امشب آسمان با من حرفی دارد.

امشب آن خط سفید ممتد را با نقطه ی سیاهی قطع می کند.

امشب آبرویم را می ریزد.

دستم را رو می کند.

دستم را رو کن.

بگذار ببینند خالیست.

بگذار دلشان خنک شود.

بگذار دلمان آتش بگیرد.

رندی بودم برای خودم.

حافظ رند خطابم می کرد.

آسمان اینگونه ام کرد.

چرا رنگ سیاهت را از من نمی گیری؟

چرا شب نمی رود؟

می خواهم خدا را ببینم.

چرا خیس شدی؟

تا خیس شدنم را نشان همه بدهی؟

گند زدی به هر چه رند.

گند زذی به هرچه غرور.

آسمان اینگونه ام کرد.

امشب بامن حرفی دارد...

باز کن در ، که جز اين خانه مرا نيست پناهی...

ای وای بر اسیــری کز یاد رفته باشــد

در دام مـانده باشـد صیـاد رفتـه باشـد

آه از دمــی که تــنها با داغ او چو لاله

درخون نشسته باشم چون باد رفته باشد

دیشب صدای تیشه از بیستـون نــیامـد

شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد

خونش به تیـغ حســرت یارب حلال بادا

صیدی که از کمندت آزاد رفتـه باشــد

از آه درد نــاکـی سـازم خـبـر دلـت را

 وقتی که کوه صبرم بر بـاد رفته باشـد

رحــم از بر اسیری کـز گرد دام زلفـت

 با صد امـیدواری نـاشـاد رفتــه باشـــد

شـادم که از رقـیبـان دامن کشـان گذشتـی

گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشـد

پرشور از حزین است امروز کوه و صحرا

مجنون گذشتـه باشـد فرهـاد رفتـه باشـد

                                                           حزین لاهیجی

من از قصه زندگی ام نمی ترسم
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست
اکنون که باهایم توان راه رفتن ندارد
برگرد
باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را
باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا
باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.
بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم
بدان که قلب من هم شکسته
بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام

هر چند که از آینه بی رنگ تر است

                                     از خاطر غنچه ها دلم تنگ تر است

بشکن دل بی نوای مارا ای عشق

                                     این سازشکسته اش خوش آهنگ تر است

سپندار مذگان روز دلباختگان ایرانی بر تو ای ایرانی عاشق مبارک باد...

در باره ی سپندارمذگان------->ادامه مطلب

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر
با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سِرّ غمش بر سر زبان
لب میگَزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار !
این کار تست من همه جور تو می‌کشم

پيش من جز سخن شمع و شكر هيچ مگو

ور از اين بي خبري رنج مبر ، هيچ مگو

دوش ديوانه شدم ، عشق مرا ديد و بگفت

گفتم :اي عشق من از چيز دگر مي ترسم

من به گوش تو سخنهاي نهان خواهم گفت

قمري ، جان صفتي در ره دل پيدا شد 

گفتم : اي دل چه مه است اين ؟ دل اشارت مي كرد

كه نه اندازه توست اين بگذر هيچ مگو

گفتم : اين روي فرشته ست عجب يا بشر است ؟

گفت : اين غير فرشته ست و بشر هيچ مگو

گفتم : اين چيست ؟ بگو زير و زبر خواهم شد

گفت : مي باش چنين زيرو زبر هيچ مگو

اي نشسته در اين خانه پر نقش و خيال

خيز از اين خانه برو ، رخت ببر، هيچ مگو

گفتم : اي دل پدري كن ، نه كه اين وصف خداست ؟

گفت : اين هست ولي جان پدر هيچ مگو. 

                                                                         مولانا

مثل من عاشق مغرور شب افروزی نیست.